Kim bilir hangi yolculukta, kim bilir kaybettiğim kaçıncı Moleskin defterlerimden birine, şimdi nerede okuduğumu, yoksa kendim mi uydurduğumu tamamen unuttuğum bir diyalog yazmıştım.
Galiba kadınla erkek ayrılıyordu.
Erkek ona şunu yazıyordu:
"Afrika'ya gidiyorum. İki zürafa vuracağım. Biri senin, biri benim için."
Kadın şu cevabı veriyordu:
"İyi ateş et de yaralı kalmayayım."
Erkeğin cevabı şu oluyordu
"Merak etme bu defa iyi nişan alacağım ve kendimi de yaralı bırakmayacağım."
Arabesk yanım, bu tuhaf metaforda Shakespiryen bir estetik bulmuştu.
Bazen düşünürüm.
"Yalnızlık o kadar da kötü bir şey değil." Yaralı kalmak da
İnsanın her şeyden ruhunda bir yara izi kalmalı.
Hafıza, bir yaralar arşividir.
Bu tatoo kolleksiyonudur.
Leo Delibes, beni öldürememiş yaraların hasta bakıcısıdır.
Hayatta kendimden bıktığım, sıkıldığım anlar oldu.
Ama Delibes'ten asla. Ne o bana ihanet etti, ne ben ona.
Ne o beni ihmal etti, ne ben onu.
Her yalnız seyahatime onunla birlikte çıktım